Hugleiðing

Ég og Búbba frænka fórum á leiðið hennar langömmu á föstudaginn og kveiktum kertaljós.
Það er í Fossvogskirkjugarði og er voðalega lítið og sætt.
Líkið hennar langömmu var nefnilega brennt og askan sett í fallegt ker.
Grafreiturinn er því pínkuponsu lítill miðað við stærðar leiðin þeirra sem grafnir eru í líkkistum.
Ekkert á móti þeim neitt.
Er voða mikið að spá núna hvort að ég eigi að láta brenna mig þegar ég dey, hvenær sem það verður.
Gæti gerst á morgun, gæti gerst eftir 60 ár.
Er fyrir löngu búin að ákveða það að ef að ég er heil á líkama og hægt að nýta helstu líffærin mín til líffæragjafa þá vill ég að þeir sem þarfnist þeirra fái þau.
Mamma, pabbi og helstu vinir vita þetta. Vonandi verður það virt.
Því ég meina ekki þarf maður á þeim að halda.
Öll líkamsstarfsemi hætt og líkaminn ekki nýttur í næsta lífi.
Þá væri svo sem kannski bara sniðugast að láta svo brenna rest....æii hef einhvern veginn alltaf hryllt mig við því að vera sett í kistu lengst ofan í jörð...þrátt fyrir að vera steindauð að sjálfsögðu get ég alls ekki sætt mig við tilhugsunina.
Kemur kannski með aldrinum. Held samt ekki.
Þið haldið kannski að ég sé að bilast...en það er bara ekkert svo vitlaust að ákveða svona hluti.
Vera með þetta allt á hreinu þegar að því kemur.
Miklu auðveldara að foreldrar eða aðrir aðstandendur viti vilja manns en að þeir sjálfir þurfi á sorgarstundu að taka ákvarðanir um slík mál.
Allavega vill ég fara koma þessu á hreint. Líka lagalista...
Hvað ætlið þið að gera?

P.S. Vonandi dey ég ekki úr fuglaveiki. Vill þá frekar deyja úr krabbameini eða alnæmi.