Hljómsveitin Depeche Mode (ens. hurried fashion) var að gefa út plötu og það er meira segja alveg tæplega mánuður síðan. Var nú ekki lengi að skokka í Skífuna og kaupa mér þessa nýju plötu sem ber nafnið Playing the Angel. Ákvað að kaupa mér vínylinn en ekki geisladiskinn þar sem að þessar elskur eru í mjög miklu uppáhaldi hjá mér.

Lagið ,,Precious” kom út í september og lofaði öllu æðislegu. Svona ekta Depeche Mode lag, þó kannski með örlítið meiri mýkt og þroska en lög síðustu plötu þeirra, Exciter sem er þó eiginlega ekki hægt að toppa.(kapítuli útaf fyrir sig)
Ég fékk alveg gæsahúð og örari hjartslátt í hvert skipti sem ég heyrði það og spennan jókst með degi hverjum eftir nýja pakkanum.

Fyrsta lag plötunnar, ,,A Pain That I´m Used To” er mjög flott. Byrjunin er vægast sagt rafmögnuð. Upplifði það svipað og þegar ég heyrði upphafslagið ,,I Feel You” af plötunni Songs of Faith and Devotion í fyrsta skipti. Takturinn er grípandi og viðlagið nokkuð gott. Textinn er án söguþráðar, meira bara svona pælingar um hitt og þetta. Hver og einn getur svo sett það í sitt eigið samhengi.

Hef stundum á tilfinningunni að Martin Gore sem er helsti textasmiðurinn sé bara að reyna að ríma eitthvað þarna í sumum lögunum. Hann er annars þekktur fyrir það að skrifa góða texta um alvarleg og mjög umdeild málefni eins og til dæmis sadó/masókisma, kapítalisma, markaðshyggju og trúarbrögð. Þessi plata er engin undantekning þar. Þeir skýra innihaldið sjálfir sem ,,Pain and Suffering in Various Tempos”. Hvað sem það segir okkur? Kannski einhvers konar uppgjör fortíðarinnar? Hún var víst upp og niður. Þeir eru á þessum aldri. Hvað veit maður svosum?? Skiptir engu.

,,John The Revelator” er alveg geggjað eftir dágóða hlustun. Kostur eða galli?
Bæði bara…mörg lög eru ekkert spes en verða svo alveg uppáhalds eftir mikla spilun.
,,Suffer Well” er eitt af betri lögunum á plötunni með góðu gítarspili og elektrónískum innskotum. Fer í ákveðin trans þegar að ég heyri Dave syngja viðlagið svo óaðfinnanlega.
Mér finnst líka lagið ,,The Sinner In Me” ágætt. Persónulega get ég samsamað mig textanum og því tengist ég laginu á einhvern óútskýrðan hátt.

.,,Macro” og ,,Lilian” fara ofboðslega í taugarnar á mér. Hvað er málið? Rödd Dave Gahan er gersamlega pirrandi. Erfitt að viðurkenna það bara sisona, en þessi lög eru bara hreinlega léleg. Önnur lög plötunnar hef ég ekki tekið í sátt ennþá. Þarf kannski bara að hvíla mig aðeins á henni og rifja hana svo upp fyrir tónleikana í París í febrúar. Ójá alveg komin með fiðring í magann.

Platan stóðst ekki miklar væntingar mínar, sem að voru kannski aðallega í takt við lagið ,,Precious” sem að er án efa lang besta lag plötunnar. Ég er samt ekki ósátt enda ekki hlutlaus. Sem massífur aðdáandi er ég svona semi sátt skulum við segja.